Woestijnvis

Doorzoek de site

Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content

19 december 2020

Woestijnvis

Waar hij nu is, wil ik uit liefdeswens niet weten.

Zijn lichaam leeft. Zijn geest is echter uitgedoofd.

De ziekte heeft zijn mensenwezen leeggeroofd.

Lang voor zijn beurt heeft hij zijn levensdraad versleten.

 

Een oord van stil gefluister en verstomde kreten.

Zijn ziel is bloedeloos, af van het bot gekloofd,

In wervelende pluim verkookt en doorgestoofd,

Zijn blik oneindig en de diepte niet te meten.

 

Wie van ons beiden is verbijsterd, wie verbluft?

Nog is niet elk sprankeltje licht al uitgestorven.

Al lijk je soms versuft en mentaal uitgepuft,

 

Je levensgeest verstikt, je adem wat bedorven:

Toch flikkert daar een glimmervonkje van vernuft,

Een vis in de woestijn die lang heeft rondgezworven.

 

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook interessant?

Wilfried Martens

Wilfried Martens

Wilfried Martens Kom binnen, kom binneuh ‘t spektakel gaat beginnen! Vandaag een circusnummer bij de EVP, De Europese...

Dierbaar België

Dierbaar België

Dierbaar België De antipolitiek kraait zege en victorie. Ze persen met zijn allen druiven van de wrok, En lozen...

Marc Van Peel

Marc Van Peel

Marc Van Peel Wijlen de week: ik raak er niet op uitgekeken. De eerste gast is niemand minder dan Van Peel, Voorzitter...