Voet aan wal De aanblik doet zijn zon-getaande blos verbleken:Een menselijke voetafdruk in ’t rulle zand,Een enkele, op ’t ongerepte blanke […]
Aan de voet van het oude Romeinse beeld van Pasquino werden al sinds de zestiende eeuw anonieme gedichten bevestigd: scherpe, geestige en soms bijtende verzen waarmee burgers hun ongenoegen over de machthebbers van hun tijd uitdrukten.
In deze reeks laat Pasquino opnieuw van zich horen. De teksten ontstonden vooral in de vroege jaren 2000 en vangen kleine en grote ergernissen van hun tijd: politieke dwaasheden, maatschappelijke eigenaardigheden en menselijke zwaktes die zich maar al te graag laten bespotten.
Niet elk gedicht houdt zich strikt aan de veertien regels van het klassieke sonnet. Maar de geest van Pasquino blijft dezelfde: scherp, licht ironisch en nooit bang om een prik uit te delen.
Links, rechts, averechts
Jij schreef omtrent wie straks de volkseenheid gaat leiden, en reageerde koeltjes op mijn pennenvrucht. Een rechtse voorstander van orde en van […]