Arcadië

30 december 2020

Arcadië

Verbrokkelde ruïnes, ingestort’ arcaden:

Gezien in een museum op een schilderij,

Een puinhoop en een doodgelopen gaanderij,

Met balustraden en hologige façaden.

 

De tand des tijd slijt niet. Immer vastberaden

Knaagt hij aan kapitelen en aan zuilenrij,

Verdwenen samenleving, dode maatschappij.

Een vredig landschap met geschiedenis beladen.

 

Daar blaast een herder zienderogen zijn schalmei.

Het vee graast op zijn weg en eet van bladerlover,

Herkauwt meedogenloos, of ligt in malse wei.

 

Er hangt een ijle sfeer van heimwee en van tover.

Een blauwe hemel en een groenende vallei.

Het is voorbij en tóch gaat het ook nooit meer over.

 

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook interessant?

Ruitenwisser

Ruitenwisser

Ruitenwisser  Mijn oom komt in een auto met daarop een sticker. Hij heeft hem op een autoveiling opgehaald, En daarbij...

Opera of schouwburg

Opera of schouwburg

Opera of schouwburg Hier zijn we weer verzameld: parelkettingteven! Hier zijn we openbaar en toch geheim te saam. De...

Aimez-vous Brahms

Aimez-vous Brahms

Aimez-vous Brahms? Met rood velours omrand, glanst mat de wrakke vleugel. De meiden roepen: Maestro! Speel nog eens...