Misverstand

Ik hoorde het spitse tikken van je hakken
dat ervoor zorgde dat het restje moed
dat ik nog had uit mij begon te zakken
tot ik verlamd en laf met suizend bloed

je op mij af zag dansen, mooi en blij.
‘Het is voorbij’, had ik me voorgenomen,
maar nu dacht ik alleen maar ‘ik en jij’,
toch nog de mooiste uitkomst van mijn dromen.

Het was bij ons altijd al de chemie
van de nabijheid die ons had gebonden,
Ik hoefde jou maar te omhelzen, zie:

daar hadden we elkaar alweer gevonden.
Maar jij hield afstand en zei: ‘arme schat,
ik maak het nu echt uit!’  En dat was dat.

 

 

---