De waanzwaan (cygnus vanitatus)

(foto door Pixel Savant op Pexel)

Met opgestoken veren praalt de waanzwaan in de vaart,
hij adoreert zijn evenbeeld van knobbelkop tot staart.
Hij denkt: ik ben een selfie van de god van al wat leeft
daarom word ik vergoddelijkt door al wat adem heeft.

Maar als de nacht zich traag met schaduw openbaart
dan is de waanzwaan plotseling volkomen van de kaart
en schuilt hij in zijn vleugels, mompelt dof en beeft
Omdat hij nu heel zeker is dat hij niet eeuwig leeft

Pas ’s ochtends als het ochtendlicht hem tooit met rozerood
dan waant hij zich flamingo en vergeet opnieuw de dood;
hij overziet het Zwanenmeer en stijgt wat koddig op
en weldra heeft de waanzwaan weer de kolder in de kop

Toch bid ik u: beoordeel hem niet al te negatief,
de waanzwaan is narcist maar altijd hartendief.

 

 

 

---