Brievenboek van mijn ouders: 25 januari 1954

Doorzoek de site

Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in posts
Search in pages

2 november 2021

De ‘verboden’ vrucht lonkt…

“…Het was zo goed gisteren in jouw armen. Ik word zo een klein vrouwtje in je sterke armen. Zo’n vrouwtje dat warmte en bescherming zoekt. Het was een zalige avond, de mooiste van heel mijn leven. En nu ga ik niets meer beloven en niet meer de sterke willen zijn, het vergaat toch in rook als ik bij jou ben.

Ik vertrouw op je, jij bent de sterkste. Doe toch nooit wat nu nog niet mag. Ik deed gisteren zo mijn best om je niet in verleiding te brengen, maar plots is er geen houden aan. Wij zijn rijp voor ons huwelijksleven, nu zouden we moeten kunnen beginnen, want het wordt toch zo moeilijk.

Lieve jongen, ik hou van hou, je bent mijn man en ik ben je vrouw, voor altijd volledig. Het leven wordt één mooie, lange droom…”

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook interessant?

Op vossenjacht

Op vossenjacht

Op vossenjachtVoorgelezen door Dina Sonck De tijd is nu gekomen om een jachtkreet aan te heffen. Daar staat de...

Amerikaanse God

Amerikaanse God

Amerikaanse GodVoorgelezen door Dina Sonck De stilte voor de storm van rijken tegen armen. Hoe vond u laatste staaltje...

Rwanda

Rwanda

RwandaVoorgelezen door Dina Sonck We zullen nu eerbiedig grond van rouw betreden: Gebeente, onbegraven, niet ter aard...