Ontslaving: overdracht

11 september 2020

Onze kennis moeten we als arts met de hulpvrager delen, zij het op een verstaanbare manier die je kunt behappen. Informatie is de beste medicijn, maar je hebt vaak heel wat tijd nodig om die over te brengen, en soms laten de omstandigheden dat eerst even niet toe, en dan is het wachten op een gunstige gelegenheid.

Je moet een gemeenschappelijke taal vinden, en in die taal de juiste woorden om een wisselwerking van ziel tot ziel mogelijk te maken. Ook als we daarin slagen, zal er toch altijd een aantal gevallen zijn met ernstige psychiatrische stoornissen bij wie gepaste geneesmiddelen toch onontbeerlijk een autonoom leven toelaten.

Er zijn veel geneesmiddelen te noemen, onder te verdelen in een aantal klassen. Te veel om op te noemen, want de ruimte ontbreekt. Ik besef dat daar allerlei indianenverhalen de ronde over doen. Er gebeuren natuurlijk vergissingen en het is niet allemaal rozengeur en maneschijn in de hulpverlening en je kunt er veel vragen bij stellen, maar op het einde van de dag houd je een aantal mensen over die niet zonder hun behandeling kunnen.

Sterk door veertig jaar ervaring in de huisartsgeneeskunde denk ik wel dat de anti-psychotische middelen een verbetering hebben gebracht in het leven van veel psychiatrische patiënten en de gezinnen eromheen. Wat mij betreft, ken ik een paar middelen bij die werkelijk de Nobelprijs verdienen van de Geneeskunde.

Er zijn intussen veel middelen met pensioen. Ik denk nu aan Haldol, ooit een mijlpaal in de behandeling van schizofrene psychose, nu grotendeels verlaten voor middelen die nog beter zijn. Ik denk dat er vooruitgang is en dat de zelfredzaamheid van de betrokkene steeds vooraan staat.

In een groot aantal gevallen blijkt het toch mogelijk te zijn een aangepaste behandeling te vinden die het gestoorde gedrag onder controle houdt en toch niet belet leven ontplooiende activiteiten te ondernemen. Het gaat er niet om de hulpvrager plat te leggen. Dat kan geenszins de bedoeling zijn, wel integendeel. Het gaat erom dat we proberen de autonomie, in andere woorden de zelfredzaamheid en de geestelijke onafhankelijkheid, te vergroten. Als er behandelingen bestaan die dat kunnen bewerkstelligen, moeten we die niet ontzeggen aan degenen die zulks nodig hebben.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook interessant?

Eentalig Frans

Eentalig Frans

Eentalig Frans Ach, kun je het geloven. T’rug is Georges Marnette! Hij is nog niet benoemd, maar hij maakt wel een...

Gevonden meisjeslijkje

Gevonden meisjeslijkje

Gevonden meisjeslijkje Teruggevonden, het zij dank een nummerplaat. Zo’n vier jaar lang heeft niemand deze...

Het Singer Naaimachien

Het Singer Naaimachien

Het Singer Naaimachien Haar nood, ten einde raad, klaagt Waalse mevrouw Bosmans, Bij Franstalige monde van haar...