Ontslaving: medicatie

4 augustus 2020

Je moet altijd blijven geloven dat er wel iets aan te doen is, tenminste toch aan de kwalijkste gevolgen. We gaan heel praktisch te werk, vaak met het oog op het brengen van rust en evenwicht, en het herstel van de slaap, zodat rationeel denken weer mogelijk wordt en allerlei concrete problemen een na een aangepakt kunnen worden.

Als dat al lukt, dan gaat met de tijd het stof wel liggen, en leert de getroffene op een andere manier met het verschrikkelijke dagelijkse leven om te gaan. Belangrijk is dat degenen bij wie de grond onder de voeten is weggeslagen, hun plaats weer innemen in de samenleving. Dat vergt soms een paar jaren van noeste inspanningen, maar het lukt wel, met geduld, luisterbereidheid en een grote dosis ervaring, en dat zonder te oordelen, en het liefst ook zonder goede raad te geven.

Ons handelen moet er altijd op gericht zijn de autonomie van de persoon te vergroten en hem of haar de middelen aan te reiken die hij of zij nodig heeft, om beter in staat te zijn de eigen beslissingen te nemen. We beschikken over een aantal middelen en strategieën om tussen te komen in een proces van bewustwording en zelfverwezenlijking, door obstakels weg te nemen en de groeifactoren te bevorderen.

Als huisarts kunnen we ons, gezien de tijdsdruk, vaak de luxe niet veroorloven, op de resultaten van tijdrovende en arbeidsintensieve psychotherapie te wachten om iets te doen. Er zijn ook vaak dringende noden. Zo lang er onrust en verwardheid heersen, zal die psychotherapie zelfs niet van start kunnen gaan.

Je moet dat op een tijdlijn zetten en de dringendste zaken eerst aanpakken, zonder de grond van de zaak uit het oog te verliezen. Voor sommigen zal een goed gesprek niet voldoende zijn, en dan kunnen we gebruik maken van een medicamenteuze aanpak. Dat ligt uiterst gevoelig, omdat iedereen daar wel een ongezouten mening lijkt over te hebben.

Over psychiatrische medicatie doen allerlei verhalen de ronde. We kunnen die niet allemaal hier rechtzetten, maar we kunnen de vraag toch niet uit de weg gaan, wat we als arts aan het doen zijn als we geneesmiddelen, die soms krachtig inwerken, voorschrijven aan patiënten die ons raadplegen met een verslavingsprobleem.

Het is een pertinente, maar ook terechte vraag, of de arts, door een middel voor te schrijven dat langdurig ingenomen dient te worden, hier geen nieuwe verslaving schept.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook interessant?

Naar de stembus

Naar de stembus

Naar de stembus In plaats van u te goed te doen aan slagroomtaarten, O kiezer, steek uw kop niet langer in de strop;...

Procedurefout

Procedurefout

Procedurefout We zitten lang verlegen zonder inspiratie. Er mag nog veel te doen zijn omtrent Assubel, Of de...

O zijt gij niet van zessen klaar?

O zijt gij niet van zessen klaar?

O zijt gij niet van zessen klaar? Niet alle dagen staat de zon op in De Morgen, Vraag het aan ex-hoofdredacteur Ludwig...