Het puddingvelletje

Het puddingvelletje

Vandaag voer ik een pleidooi om de uitdrukking ‘het neusje van de zalm’ te vervangen door het ‘velletje van de pudding’. Het is een ode aan het lauwwarme potje geelgestolde melk dat iedereen, jong en oud, eet of at – in tegenstelling tot een zalmenneus.

Waar rijstpap nog geprezen wordt tot in de hemel, en daar zogezegd unbedingt met een gouden lepeltje naar een godenmond gebracht wordt, heeft pudding nooit zijn figuurlijke plaats in de volksmond gekregen. Buiten dan met ‘een vinger in de pap hebben’ – maar dat is een erg onaangenaam idee. Als je pap of pudding nog niet afgekoeld is, zal je jouw vinger verbranden en zal die – als je niet snel terugtrekt – zoals een speculoosje in hete koffie afbrokkelen en zinken. Nog meer ongeoorloofd is dezelfde actie in koude pudding uitvoeren. Dan zal het velletje – dat zich in alle schoonheid op de bovenkant van de melkbereiding gevormd heeft – zich als een voorbehoedsmiddel rond je vinger vormen.

De kunst van het puddingeten is om niet alleen het juiste tijdstip af te wachten – zodat het velletje zijn ideale consistentie bereikt heeft – maar ook om op hoofse manier het velletje te verorberen. Het is niet de bedoeling dat je het velletje schandelijk negeert en doorlepelt naar de bodem van het glaasje. Gulzigheid zal gestraft worden! Nog barbaarser is het velletje eraf schrapen en aan de kant leggen. De beschaafde puddingeter weet, dat het velletje tussen rechterduim en wijsvinger dient opgepakt te worden zoals je ook een laurierblaadje uit een stoofpotje vist. Als de cuisson van de pudding perfect is, dan zal het velletje in zijn geheel meekomen. Dan is het de bedoeling dat je het zoals een maatje in de lucht houdt, en laat neerdalen in je mond, om het naar het inferno van de maag te voeren. 

En dat, mijn beste puddingliefhebber, is toch kunstig en bijna proustiaans. Lekker en eenmalig. Nostalgischer en charmanter dan spreken over een zalmenneus die de microplastics op de bodem van het wereldwater heeft opgesnoven. Aangenamer voor eter en mee-eter dan het leegslurpen van een oester – iets wat bovendien even goed geproeft en gesmaakt kan worden wanneer je goed een volle snotneus ophaalt en doorrochelt tot in de keel. Pudding verdient zijn plaatsje tussen de kristallen glazen en het servies voor Kerst.

En… het velletje van de pudding, is het betere neusje van de zalm. Eén per portie, welgewild indien goed bereid, en een exquisiete ervaring voor volwassene én kind.

~Hanna

---