Het brievenboek van mijn ouders: ‘une petite histoire d’amour’ in het naoorlogse Vlaanderen

Doorzoek de site

Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content

24 mei 2021

Peter Van Breusegem, alias Dirk van Babylon, heeft een boek samengesteld dat bestaat uit de brieven die zijn ouders tijdens hun verloving naar elkaar schreven. Hij wil dit boek graag met uw hulp realiseren. Om u een voorproefje te geven, hadden we een gesprek met de auteur.

Peter, over wat gaat het boek?

“Het brengt het Vlaanderen van de jaren ‘50 in beeld, de tijd die voorafging aan mijn geboorte. Daarnaast gaat het over de verlovingsperiode van mijn ouders die elkaar, zoals toen gebruikelijk was, veel brieven schreven. Omdat ze weinig mogelijkheden hadden om op een andere manier te communiceren met elkaar, had het brieven schrijven voor hen een belangrijke functie.

In de brieven kun je ook al een voorafschaduwing zien van de ziekte van mijn moeder. Zij heeft na hun huwelijk MS gekregen en daarvan zijn al symptomen zichtbaar in de tekst, zonder dat ze zich daar bewust van waren van hoe dat later zou uitdraaien. Zo schrijft ze op een bepaald moment dat ze moeite heeft om recht te staan en dat ze zeer moe is, en we kunnen vermoeden dat dat al vroege manifestaties waren van haar ziekte.”

Waarom heb je dat boek samengesteld?

“De brieven zaten in twee koekjesdozen die mij door mijn vader ter hand zijn gesteld 40 jaar geleden, toen hij nog leefde. Hij heeft mij toen de belofte ontlokt om de dozen niet te openen voor zijn overlijden. Hij wilde dus wel dat de brieven gelezen zouden worden, maar niet tijdens zijn leven.

Ik was danig onder de indruk van de kwaliteit van de tekst van die brieven, dat ik besloten heb ze uit te geven. Bovendien vind ik ze erg mooi en bijzonder ontroerend om te lezen. Natuurlijk heb ik mij op een gegeven moment de vraag gesteld of het ook de moeite loonde om ze te laten lezen aan anderen en dus heb ik aan enkele mensen feedback gevraagd en ook gekregen. Die was positief en dus heb ik besloten de brieven uit te geven.

Voor mij is het niet alleen een document dat de tijdsgeest van toen weergeeft en de omgeving schetst waaruit ik kom, maar het is ook de basis van mijn eigen persoonlijke leven. In de brieven praatten mijn ouders al over hun voornemen om kinderen te krijgen en de naam van hun eerste kind zou Peter worden, de naam van mijn grootvader die Petrus heette. Dat geeft mij het bijzondere gevoel dat ik het kind ben van de liefde tussen mijn ouders. Als ik er vandaag ben, is het dus omdat die twee mensen elkaar zo graag gezien hebben. En dat gevoel wil ik delen met de rest van de wereld.

Het mooie is ook dat ik in mijn vader een schrijver ontwaarde, iets wat mij tijdens zijn leven ontgaan is. De man had een uitzonderlijk talent om de dingen weer te geven en om gevoelens te beschrijven. Ik had nochtans altijd gedacht dat mijn vader helemaal niet goed was in het uiten van emoties. Via de brieven heb ik dus een heel ander aspect van hem ontdekt. Het is alleen jammer dat ik dat pas na zijn dood te weten ben gekomen. Tijdens zijn leven heb ik hem nooit verhalen of gedichten weten te schrijven.”

Je tante Dina heeft ook bijgedragen aan het manuscript. Wat heeft zij precies gedaan?

“Mijn tante Dina heeft in die periode haar adolescentie beleefd en zij is getuige geweest van de verloving van mijn ouders. Dina was de jongere halfzus van mijn moeder, die een heel dynamische, kwieke en talentrijke jongedame was. Ik vond het wel leuk om het standpunt van die jongere zus erbij te plaatsen die commentaar geeft op de gebeurtenissen.

Bovendien is het verhaal van Dina zelf tragisch, omdat zij in diezelfde periode naar het internaat is gebracht waar zij doodongelukkig was, omdat zij de keuken van haar moeder moest missen enz. Als lezer voel je bijzonder goed de tragiek van die jongere zus die zich niet begrepen en aanvaard voelde in dat gezin. In een brief van mijn moeder aan mijn vader komen we te weten hoe mijn moeder ten opzichte van die jongere zus stond en dat schept wel een mooi inzicht in de verhouding tussen die twee personages.”

Je wil het boek financieren met een crowdfundingactie. Kan je daar al iets meer over kwijt?

“We zullen het boek in de markt zetten en korte stukjes uit het manuscript publiceren op de website om de leeslust van de potentiële lezer aan te wakkeren. Waarom zou je intekenen op de crowdfundingactie? Ik kan tal van redenen opsommen. Het is ten eerste een mooi, ontroerend en tragisch boek om te lezen. Het zijn stukjes die uit het leven gegrepen zijn en zorgen voor een lach en een traan. Ik denk dus dat het wel de moeite waard is om te lezen. Het is ook interessant voor mensen met een affectie voor het tijdsgewricht waarin het speelt, namelijk het begin van de jaren ‘50, in het katholieke Vlaanderen van na de oorlog, waar de pastoors het nog voor het zeggen hadden. Mensen kunnen die tijdsgeest dus opsnuiven als ze het boek lezen. Kortom, het is een bijzonder boek dat gelezen moet worden en noodzakelijk is.”

Waarom zou ik het boek lezen?

“Het vertelt de kleine geschiedenis van eenvoudige mensen. En dat is ook het mooie ervan. Je kunt als lezer binnentreden in de intimiteit van dat koppel van toen. Ik vind dat mijn ouders daar zeer waardig uitkomen, met hun zwakke kanten weliswaar, maar ook als authentieke mensen met diepe, warme gevoelens voor elkaar en met doelstellingen in hun leven. Zo hadden ze heel veel ‘goesting’ om aan het leven te beginnen en een gezin te stichten. Jammer genoeg wordt hun levenslust overschaduwd door de ziekte van mijn moeder, waarvan we achteraf te weten komen dat die haar fataal wordt.”

Stel dat je ouders nu nog zouden leven. Heb je anno 2021 een boodschap voor hen?

“Ja, ik zou zeker aan mijn vader vertellen dat ik hem onderschat heb. Het spijt me wel dat ik hem bij leven niet de juiste waardering heb kunnen tonen. Ik was altijd een rebelse jongere, deels door de zorgsituatie van mijn moeder, en ik vind het jammer dat ik mijn vader nooit hebben kunnen vertellen hoe goed ik het vond wat hij schreef. Anderzijds ben ik wel blij dat ik uiteindelijk met mijn vader tot een verzoening ben gekomen.

Mijn moeder is een ander verhaal. Zij is al gestorven toen ik 18 was. Ik heb haar altijd ziek geweten. Ik heb haar nooit weten stappen, behalve een paar scheve stappen aan de arm van de kinesiste die later mijn tweede moeder is geworden. Mijn biologische moeder was wel belangrijk voor mij, onder andere door de zorgsituatie waarin ik ingeschakeld werd en ik heb jarenlang na haar dood bezoek van haar gekregen.

Op moeilijke momenten in mijn leven kwam zij op een of andere manier voorbij in mijn dromen of in toevallige ontmoetingen, in een uittreksel van een boek enz. Ik kon duidelijk haar aanwezigheid voelen. Dat was heel bijzonder en daar ging een grote troost vanuit.

Op een bepaald moment echter droomde ik dat zij in de hemel was en dat zij daar gelukkig en gezond was. Sindsdien ben ik een veel gelukkiger mens geworden en heb ik het gevoel dat zij mag rusten en dat ze zich niet meer moet vermoeien voor mij. Later is ze dan ook nooit meer tot mij gekomen. Toch niet op die mystieke manier. Ik heb daar vrede mee nu, maar dat heeft wel jaren geduurd.

Ik heb dus niet veel meer te vertellen aan mijn moeder. Door de brieven leer ik wel andere aspecten van haar kennen. Ik vind haar niet de grootste schrijver van de twee, integendeel, maar ze is wel zeer praktisch in wat zij te vertellen heeft.”

Noot: op de foto zien we Peter, zijn zus en zijn vader.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook interessant?

Opgedragen aan Paola

Opgedragen aan Paola

Opgedragen aan Paola Dat kan een puber toch niet zomaar fantaseren? De moord op Kennedy was net geopenbaard, Het...

Beste Wendy

Beste Wendy

Beste Wendy Hier zie je in zwart/wit hoe Filip staat te staren, En naast hem flink staat Astrid met een witte strik....

Een vroege feester

Een vroege feester

Een vroege feester Wordt wakker uit uw slaap van sluimerende wanen! Gij thuisverzorgde psychiatrische patiënt. Hoezeer...