![](https://dirkvanbabylon.com/wp-content/uploads/2024/05/sad-2635043_640.jpg)
Middelengebruikers zijn vindingrijk in het zoeken naar manieren om het gewenste middel in de bloedsomloop te brengen. Roken is bijvoorbeeld een manier die de gebruiker in staat stelt op zeer korte tijd hoge bloedgehaltes van het werkzame middel te bewerkstelligen.
Wanneer het goedje zuiver is, zal het effect voorspelbaar en dosisafhankelijk zijn. De gebruiker kan dan als het ware binnen de minuut een effect op de geest oproepen dat zijn gelijke niet kent. Er zijn nauwelijks sterkere prikkels te vinden dan diegene die door het toedienen van welbepaalde chemische stoffen worden opgeroepen, die welbepaalde gevoelens teweegbrengen.
Daar kan niets anders tegenop in termen van snelle en krachtige inwerking. We zijn zoogdieren met een bloedsomloop en zo gauw een stof in het bloed geraakt, zit ze meteen overal in het lichaam en kan ze het doelwitorgaan bereiken. In het geval van drugs zijn dat hoofdzakelijk de hersenen, nevenwerkingen niet te na gesproken.
Wie wordt er verslaafd? Degene die een middel heeft gevonden waardoor hij zich plotsklaps beter voelt. Als die persoon geen ander middel kent dat iets gelijkaardigs kan opleveren, dan ligt de weg naar verslaving breed open. Er lopen heel veel lieden rond die zich niet goed in hun vel voelen. Depressie en angst komen onder de gewone bevolking veel voor. Er kunnen allerlei redenen zijn waarom iemand zich rot voelt. Niet even voorbijgaand, maar diep vanbinnen.
Voor mensen die voortdurend pakweg onlustgevoelens en neerslachtigheid gewaarworden, is het vaak een aha-erlebnis, dat ze een middel gevonden hebben, dat op staande voet iets aan die onlustgevoelens doet. Ze krijgen hier een sleutel in handen, die hen in staat stelt, een onmiddellijke controle op het humeur uit te oefenen en de bleekgrauwe werkelijkheid door een roze bril te bekijken.
Dat is volgens mijn bescheiden mening de belangrijkste motor in het verslavingsproces. Mensen raken verslaafd, omdat ze geloven over een middel te beschikken dat hen op staande voet beter doet voelen of op een andere manier iets bij brengt. Ze hebben daar ergens een voordeel aan, want ze zouden het anders niet blijven doen.
Dat heeft vaak met controle te maken, en daar gaan we nu even dieper op in.
Recente bijdragen
Aidspatiënten van Dr. Peter van Breusegem – deel 1
Het verhaal van Hubert en zijn vrouw. In de jaren tachtig, middenin de aidsepidemie, begint Dr. Peter van Breusegem als jonge huisarts in zijn eerste praktijk. Een beetje onvoorbereid vangt hij de eerste aidspatiënten op. Ondanks het feit dat hij nog niet zo veel ervaring heeft, doet Peter zijn best hen zo goed mogelijk te begeleiden, ook op psychologisch vlak.
Geef een reactie