Skip to main content

Dokter Peter Van Breusegem begon zijn carrière als huisarts midden in de aidsepidemie van de jaren tachtig. In zijn praktijk ontving hij de eerste patiënten die met hiv besmet waren geraakt. Het waren vaak jonge, levenslustige mensen, wiens leven plots een dramatische wending nam.

Als jonge arts voelde hij zich aanvankelijk onvoldoende voorbereid op de moeilijke gesprekken die deze nieuwe ziekte met zich meebracht. Toch groeide uit die confrontatie een sterke betrokkenheid bij het maatschappelijke debat rond aids.

In het luik “Aidsactivisme en homo-emancipatie” vertelt dokter Van Breusegem over zijn engagement in de jaren tachtig en negentig – zowel als arts in de praktijk, als auteur en pleitbezorger voor meer openheid en begrip.