Te deum

21 juli 2020

Te Deum

Bijna gesloopt door wijn en osteoporose,

Gaan priesters voor onder gewelf van Koekelberg,

De ene na de ander ingestorte dwerg,

Ten prooi aan celibaat en eenzaatflatneurose.

 

De koepel trilt van de orgelapotheose.

Een koude rilling dringt tot in het ruggenmerg.

Dat hoort er elk jaar bij en niemand vindt het erg.

De kerk vormt met de staat een soort van symbiose.

 

Ze staan er bij elkaar, het wassenbeeldmuseum,

Te rillen in hun bontjas in de klamme basiliek,

En luisteren naar het gefluisterde Te Deum.

 

Gestelde lichamen vol jicht en reumatiek,

Gestrompeld naar de drempel van ‘t millennium,

Madame Tussaud met een patina van antiek.

 

 

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook interessant?

Tot afscheid

Tot afscheid

Tot afscheid Nu, na dit zware boek wil ik niet dieper graven Al is het soms gezet op een beladen toon De schrijver is...

Verstikt

Verstikt

Verstikt Wie spreekt, wacht de galei, wie schrijft, wordt opgeknoopt. Ofwel verbrand. Wie ketterijen toebehoort,...

Eindoordeel

Eindoordeel

Eindoordeel Voor ‘t oog van hogelijk verbaasde kardinalen Ontrolde zich een spel waarin zij zich verhapten, Waarvan...