Depressieve kabouter

Doorzoek de site

Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content

9 februari 2021

Depressieve kabouter

Wellustig lonkt de dood begerig naar hem toe,

Oogholte van een triest nirwana in het duister,

Een donker oord van ijle kreten en gefluister.

Kabouter voelt zich uitgeput, het leven moe,

 

Gemis, verdriet, verlaten zijn, depressie toe,

Geen kracht meer om zich los te rukken uit zijn kluister,

Terwijl ik overstelpt naar al zijn klachten luister.

Ik ben de hulpverlener, maar ik weet niet hoe.

 

De koude leegte overspoelt kabouterman z’n hart.

Hem windt een ziel nog op die in zijn lijfje woont.

Dat maakt zijn geweeklaag weer bangelijk apart.

 

Hij weet niet meer of het nog wel de moeite loont,

En overloopt zijn leven rugwaarts weer terug naar start,

In flikkerend zwart-wit dat roestvlekken vertoont.

 

Oorspronkelijk verschenen op 8 februari 2020 @ 04:00

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook interessant?

Maalkolk

Maalkolk

Maalkolk Gezeten aan de rand van razende gedachten, Met uitkijk op de baren van een wilde stroom. Het denken kolkt en...

Ongestelde vragen

Ongestelde vragen

Ongestelde vragen Wat is dat toch voor een afgrijselijk schroeien? Wat is dat toch voor een verterende gloed, Die daar...

Inlegsonnetje

Inlegsonnetje

Inlegsonnetje Los uit de pols een nummer, maar krijg geen gehoor. In mij is iets, dat alsmaar door wil blijven bellen....