Depressieve kabouter

9 februari 2021

Depressieve kabouter

Wellustig lonkt de dood begerig naar hem toe,

Oogholte van een triest nirwana in het duister,

Een donker oord van ijle kreten en gefluister.

Kabouter voelt zich uitgeput, het leven moe,

 

Gemis, verdriet, verlaten zijn, depressie toe,

Geen kracht meer om zich los te rukken uit zijn kluister,

Terwijl ik overstelpt naar al zijn klachten luister.

Ik ben de hulpverlener, maar ik weet niet hoe.

 

De koude leegte overspoelt kabouterman z’n hart.

Hem windt een ziel nog op die in zijn lijfje woont.

Dat maakt zijn geweeklaag weer bangelijk apart.

 

Hij weet niet meer of het nog wel de moeite loont,

En overloopt zijn leven rugwaarts weer terug naar start,

In flikkerend zwart-wit dat roestvlekken vertoont.

 

Oorspronkelijk verschenen op 8 februari 2020 @ 04:00

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook interessant?

De nacht van het verstand

De nacht van het verstand

De nacht van het verstand Apostelen die morren en die mompelen. De nacht van Jezus in de boomgaard van Olijven: Een...

De rooster in het klooster

De rooster in het klooster

De rooster in het klooster De zuster ligt in onmacht, alle geesten zwervende, Met in haar armen zijn verwrongen...

Raadselachtig

Raadselachtig

Raadselachtig Wat zal ik heidenen hun gore lust benijden? Ik die op zoek ben naar de zwarte bruidegom, Bij Jezus...