Depressieve kabouter

Doorzoek de site

Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content

9 februari 2021

Depressieve kabouter

Wellustig lonkt de dood begerig naar hem toe,

Oogholte van een triest nirwana in het duister,

Een donker oord van ijle kreten en gefluister.

Kabouter voelt zich uitgeput, het leven moe,

 

Gemis, verdriet, verlaten zijn, depressie toe,

Geen kracht meer om zich los te rukken uit zijn kluister,

Terwijl ik overstelpt naar al zijn klachten luister.

Ik ben de hulpverlener, maar ik weet niet hoe.

 

De koude leegte overspoelt kabouterman z’n hart.

Hem windt een ziel nog op die in zijn lijfje woont.

Dat maakt zijn geweeklaag weer bangelijk apart.

 

Hij weet niet meer of het nog wel de moeite loont,

En overloopt zijn leven rugwaarts weer terug naar start,

In flikkerend zwart-wit dat roestvlekken vertoont.

 

Oorspronkelijk verschenen op 8 februari 2020 @ 04:00

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook interessant?

Van ’t gat

Van ’t gat

Van 't gat Dutroux is niet ontsnapt, maar eventjes bevrijd. Zijn vrijlating is door de raadkamer bevolen. De...

De Waalse Pijl

De Waalse Pijl

De Waalse Pijl De aandacht op het ene doel gespitst te houden, Gestaarde blik verstard op het asfalt gericht. Nog even...

Weg

Weg

Weg Het kreupelhout verschroeid, de struiken die verdorden, Het is niet te geloven. Marc Dutroux is weg. Geseind en...