Beste Wendy

19 juli 2020

Beste Wendy

Hier zie je in zwart/wit hoe Filip staat te staren,

En naast hem flink staat Astrid met een witte strik.

De dreumes in een hoek verloren dat ben ik.

Ik kan heel het verhaal hier zo maar niet verklaren.

 

Dit oude kiekje brengt mijn weemoed tot bedaren.

Het brengt voorbije tijden weer een ogenblik,

Tot ik naar buiten kom en camerageklik

Mijn ochtend weer bederft en strijkt tegen de haren.

 

Waarom is hier verenigd de journalistiek?

De persmuskietenzwerm van bladen en van kranten?

Dan loof ik wel eens binnensmonds de republiek.

 

Geen koning zal ik zijn, noch mag ik lanterfanten,

In notendop is dat gevat mijn noodlot en tragiek.

Zo wend ik mij tot u, Wendy, ver van verwanten.

 

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook interessant?

Biecht

Biecht

Biecht Ik kniel en ik beken, mijn biechtvader, eerwaarde Te veel hield ik van prikkelende woordenroes Extase met...

Praatprogramma

Praatprogramma

Praatprogramma Er valt op zijn betoog weer weinig af te dingen. Hoe de Islam verschilt van Katholieke kerk, Hij stelt...

Publiciteit

Publiciteit

Publiciteit Tele-geleid heb ik de beeldbuis aangestoken. ’t Begin kon ik niet zien. Het is vast geen gemis. Ik viel te...