Beste Wendy

19 juli 2020

Beste Wendy

Hier zie je in zwart/wit hoe Filip staat te staren,

En naast hem flink staat Astrid met een witte strik.

De dreumes in een hoek verloren dat ben ik.

Ik kan heel het verhaal hier zo maar niet verklaren.

 

Dit oude kiekje brengt mijn weemoed tot bedaren.

Het brengt voorbije tijden weer een ogenblik,

Tot ik naar buiten kom en camerageklik

Mijn ochtend weer bederft en strijkt tegen de haren.

 

Waarom is hier verenigd de journalistiek?

De persmuskietenzwerm van bladen en van kranten?

Dan loof ik wel eens binnensmonds de republiek.

 

Geen koning zal ik zijn, noch mag ik lanterfanten,

In notendop is dat gevat mijn noodlot en tragiek.

Zo wend ik mij tot u, Wendy, ver van verwanten.

 

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook interessant?

Afscheid

Afscheid

Afscheid Daar gaat hij en is weg, de rugzak op de schouder Je kijkt hem na. De zon gaat onder. Praal en Pracht. Het...

Wat drijft ons tot elkaar?

Wat drijft ons tot elkaar?

Wat drijft ons tot elkaar? Van dit soort jongen hou ik, met rugzak en petje. “Niet onknap, pienter, kwetsbaar,” zo...

Kortswijl

Kortswijl

Kortswijl My cyberlove! Oh nee ik dacht u niet te lozen. Geloof me. Spelen wil ik nimmer u meer kwijt, En over wat we...