Arcadië

Doorzoek de site

Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content

4 april 2021

Arcadië

Verbrokkelde ruïnes, ingestort’ arcaden:

Gezien in een museum op een schilderij,

Een puinhoop en een doodgelopen gaanderij,

Met balustraden en hologige façaden.

 

De tand des tijd slijt niet. Immer vastberaden.

Knaagt hij aan kapitelen en aan zuilenrij,

Verdwenen samenleving, dode maatschappij.

Een vredig landschap met geschiedenis beladen.

 

Daar blaast een herder zienderogen zijn schalmei.

Het vee graast op zijn weg en eet van bladerlover,

Herkauwt meedogenloos, of ligt in malse wei.

 

Er hangt een ijle sfeer van heimwee en van tover.

Een blauwe hemel en een groenende vallei.

Het is voorbij en tóch gaat het ook nooit meer over.

 

Oorspronkelijk verschenen op 30 maart 2020 @ 04:00

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook interessant?

Maalkolk

Maalkolk

Maalkolk Gezeten aan de rand van razende gedachten, Met uitkijk op de baren van een wilde stroom. Het denken kolkt en...

Ongestelde vragen

Ongestelde vragen

Ongestelde vragen Wat is dat toch voor een afgrijselijk schroeien? Wat is dat toch voor een verterende gloed, Die daar...

Inlegsonnetje

Inlegsonnetje

Inlegsonnetje Los uit de pols een nummer, maar krijg geen gehoor. In mij is iets, dat alsmaar door wil blijven bellen....