Arcadië

30 maart 2020

Arcadië

Verbrokkelde ruïnes, ingestort’ arcaden:

Gezien in een museum op een schilderij,

Een puinhoop en een doodgelopen gaanderij,

Met balustraden en hologige façaden.

 

De tand des tijd slijt niet. Immer vastberaden.

Knaagt hij aan kapitelen en aan zuilenrij,

Verdwenen samenleving, dode maatschappij.

Een vredig landschap met geschiedenis beladen.

 

Daar blaast een herder zienderogen zijn schalmei.

Het vee graast op zijn weg en eet van bladerlover,

Herkauwt meedogenloos, of ligt in malse wei.

 

Er hangt een ijle sfeer van heimwee en van tover.

Een blauwe hemel en een groenende vallei.

Het is voorbij en tóch gaat het ook nooit meer over.

 

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook interessant?

Kortswijl

Kortswijl

Kortswijl My cyberlove! Oh nee ik dacht u niet te lozen. Geloof me. Spelen wil ik nimmer u meer kwijt, En over wat we...

Viagra: de beginjaren

Viagra: de beginjaren

Viagra: de beginjaren Er wordt in heel wat Vlaamse editorialen Meewarig gemeesmuild omtrent de impotentie, En om de...

Voorlopig resultaat

Voorlopig resultaat

Voorlopig resultaat Mijn aanklacht geldt vandaag de kortheid van condomen: Ontworpen, toegegeven, niet voor lange...