Ontslaving: de behandeling van cannabisgebruik in de spreekkamer van de huisarts

Doorzoek de site

Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content

29 juni 2021

Cannabisverslaving is hoofdzakelijk van psychische aard, gezien er weinig fysische ontwenningsverschijnselen zijn. De behandeling moet zich dan ook voornamelijk op de geest richten.

Als huisarts zal ik bij elk gesprek, in de korte tijd die ik per raadpleging heb, proberen een stukje te debriefen. Het komt neer op luisteren, naargelang het ritme van de persoon die voor me zit.

In eerste instantie gaat het daarbij om pure informatieoverdracht over de ernst van de symptomen, de mate van gebruik en het inschatten van de gevolgen op korte en lange termijn voor het psychisch en sociaal welbevinden. In tweede instantie gaat het ook over een debriefing van de emoties.

Daarna informeer ik de patiënt over de symptomen die kunnen optreden wanneer hij of zij stopt met cannabis, met name slaapstoornissen, zweetaanvallen, misselijkheid of beven.

Vaak is er ook sprake van een onderliggende depressie, angsten, paniekaanvallen, paranoïde episoden of een traumatische gebeurtenis uit het verleden. Om die te behandelen zal een combinatie van psychotherapie en psychiatrie zinvol en noodzakelijk blijken

Als arts vind ik het van doorslaggevend belang om ook de omgeving zoals de partner de gezinsleden en of vrienden bij de behandeling te betrekken en dat in de vorm van familiegesprekken en groepstherapie.

Net zoals bij andere verslavingen kun je vier fasen onderscheiden in de hulpverlening, die korter of langer duren naargelang de persoonlijke kenmerken van de patiënt en zijn of haar voorgeschiedenis. Een eerste is de motivatiefase, waarin de gebruiker inzicht verwerft in de verslaving en erkent dat hij of zij verslaafd is. In de tweede fase staat het gecontroleerd stoppen van het gebruik centraal. We geven het lichaam met andere woorden de kans om de resten op te ruimen. In de derde fase is het tijd voor ontwenning en het overwinnen van de psychische afhankelijkheid. In de vierde en laatste fase ten slotte stippelen we samen een nazorgtraject uit. Vooral zelfhulpgroepen en psychotherapie hebben goede diensten bewezen in de ambulante setting.

Als arts of hulpverlener zijn er ook een aantal dingen die je steevast moet vermijden. Ten eerste moet je erover waken om de gebruiker niet op te zadelen met allerhande schuldgevoelens. Ook je eigen vooroordelen zet je het best opzij. Het is en blijft de kunst om als hulpverlener steeds te vertrekken vanuit de situatie en het uitgangspunt van de persoon die voor je zit. Je moet openstaan voor de persoon en het individu en hem of haar niet veroordelen. Het gaat er immers altijd om dat we de hulpvrager zo goed mogelijk op weg helpen.

In die gevallen waar de schade beperkt blijft, moeten we niet kost wat kost het gebruik proberen een halt toe te roepen, als dat buiten het bereik ligt. Intussen moeten we er wel alles aan doen om de schade te beperken.

Een goed gesprek met iemand die in het onderwerp thuis is, zal de hulpvrager of zijn of haar omgeving bovendien in staat stellen de eigen positieve krachten te mobiliseren en controle over de situatie te verkrijgen.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook interessant?

Een vroege feester

Een vroege feester

Een vroege feester Wordt wakker uit uw slaap van sluimerende wanen! Gij thuisverzorgde psychiatrische patiënt. Hoezeer...

Het lelijke eendje

Het lelijke eendje

Het Lelijke Eendje Het straatbeeld vol van plechtige communicanten Beurt hem niet op, want Prins Laurent is...

Het kind van prins Laurent

Het kind van prins Laurent

Het kind van prins Laurent Wendy van Wanten, c’est le participe présent. Die zich nu in gezegende toestand bevindt....