“Niet eten geeft me een euforisch gevoel: deel 1”

Doorzoek de site

Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Post Type Selectors
Search in posts
Search in pages

25 januari 2021

“Niet eten geeft me een euforisch gevoel: deel 1”

Wat is nu precies anorexia nervosa? En wat betekent het in de praktijk om dagelijks te worstelen met een eetstoornis? We voelen Karolien Selhorst aan de tand. Zij is freelance journaliste en copywriter, maar kampt al meer dan 20 jaar met anorexia en een angststoornis.

Karolien, wat betekent precies het woord anorexia?

“Anorexia nervosa betekent in het Latijn ‘gebrek aan eetlust door nerveuze omstandigheden’. Het diagnostisch en statistisch handboek van psychiatrische aandoeningen (DSM of Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders) onderscheidt twee types: het beperkende type, waarbij de nadruk ligt op het streng onder controle houden van het gewicht door weinig of niets te eten (vaak in combinatie met overmatig bewegen), en het purgerende type, ook wel bekend als het gemengde type. Bij dit type eet men ook weinig of selectief, maar er komen ook eetbuien voor die men probeert te compenseren door braken, het gebruik van laxeermiddelen, sporten of andere vormen van compenseren.”

Wat betekent het voor jou?

“Veel mensen associëren anorexia of eetstoornissen in het algemeen nog steeds met jonge, graatmagere meisjes die geobsedeerd zijn door een quasi onbereikbaar schoonheidsideaal. Dat clichébeeld klopt niet. Of althans maar gedeeltelijk. Het is wel zo dat de media en de talrijke beelden van gefotoshopte modellen een eetstoornis mede kunnen uitlokken, maar het is veel complexer dan dat.  Een eetstoornis ontstaat door een combinatie van factoren: genetische aanleg, de invloed van de omgeving, ingrijpende gebeurtenissen en persoonlijke eigenschappen zoals perfectionisme.

Voor mij persoonlijk is anorexia een manier van omgaan met de dingen in het leven waar ik weinig of geen controle over heb. Het is een extreme zucht naar controle, met andere woorden. Het is ook een manier om sterke emoties zoals pijn en verdriet de kop in te drukken. Op een lege maag voel je immers weinig of niets.”

Hoe ben je erachter gekomen dat je een eetstoornis had?

“Voor mij is de eetstoornis begonnen toen ik een depressie kreeg. Nadat ik was afgestudeerd als vertaler ben ik namelijk meteen aan de slag gegaan in de banksector. Dat werk viel erg tegen en ook werd ik gepest door mijn toenmalige collega’s. Mijn eerste reactie was om ander werk te zoeken, maar toen dat niet lukte, belandde ik in een diepe depressie waarvoor ik zelfs verschillende maanden moest opgenomen worden. Voor mijn omgeving was het onbegrijpelijk: een jonge, intelligente vrouw die alles heeft om gelukkig te zijn, kan toch niet depressief zijn, toch? Ik kreeg dan ook veel te maken met onbegrip. Mijn eerste reactie daarop was: “Hoe kan ik in vredesnaam tonen aan de buitenwereld dat ik me slecht voel?” Ik besloot om drastisch te vermageren. ‘Ze’ zouden me dan wel ernstig nemen. Wat begon als het af en toe overslaan van maaltijden en obsessief fitnessen, mondde uiteindelijk uit in een eetstoornis. Toch heeft het nog een tijdje geduurd voor ik daadwerkelijk besefte wat de ernst van de situatie was.”

Is de eetstoornis een handicap? Heb je met andere woorden problemen in het dagelijkse leven?

“De eerste 20 jaar heb ik de eetstoornis nooit ervaren als een handicap. Mijn gewicht ging ondertussen op en neer en ik functioneerde nog op een aanvaardbaar niveau. Alles ging dus betrekkelijk ‘goed’ tot anderhalf jaar geleden. Toen ben ik volledig ingestort: zowel fysiek als mentaal. Toch besloot de huisarts me niet te laten opnemen, omdat eerdere opnames geen soelaas hadden gebracht. Integendeel. Langzamerhand ben ik – met vallen en opstaan – weer recht gekrabbeld. Toch ben ik nooit meer de ‘oude’ geworden. Zo durf ik niet meer alleen naar buiten door de angststoornis waar ik mee worstel en mijn eten bestaat vooral uit groenten en fruit. Wel werk ik freelance van thuis uit als journaliste en copywriter. Enerzijds geeft dat werk me energie en een doel in het leven, anderzijds heb ik – als perfectionist – heel veel angst om fouten te maken.

Tot slot ben ik ook licht autistisch en geobsedeerd door controle: alles moet precies op tijd en stond gebeuren. Elke afwijking of verandering brengt me totaal van streek.  Conclusie: de eetstoornis is wel degelijk een handicap en zorgt voor veel problemen in het dagelijkse leven. Toch schreeuwt mijn hele wezen om ze in stand te houden. Dat klinkt misschien raar voor een buitenstaander, maar voor mij is de anorexia mijn way of life geworden.”

Benieuwd naar het vervolg van het interview? Stem dan morgen af op deze website!

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.