“Niet eten geeft me een euforisch gevoel: deel 2”

Doorzoek de site

Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Post Type Selectors
Search in posts
Search in pages

26 januari 2021

Wat zijn de beperkingen en risico’s?

“De beperkingen zijn zowel fysiek als mentaal. Mijn lichaam heeft al heel wat schade opgelopen door de eetstoornis, die niet meer te herstellen is. Zo heb ik onder meer een ernstige vorm van osteoporose, waardoor ik erg kwetsbaar ben voor breuken en kneuzingen. Ook mis ik de fysieke kracht om bijvoorbeeld ver te stappen, een bus te nemen of zware dingen te tillen. Bij de minste inspanning schiet er iets in mijn rug of bezeer ik een rib. Ik moet dus erg voorzichtig zijn.

Mentaal zijn er ook heel wat beperkingen. De grootste hindernis is de angst. Ik heb letterlijk angst voor alles: om buitenshuis te komen, angst dat mijn spijsvertering niet meer zou werken, angst om bij te komen uiteraard, angst om fouten te maken, angst voor controleverlies en noem maar op. Het is een gevoel dat me nooit loslaat: ik word ermee wakker en ik ga ermee slapen. Ook de altijd sluimerende depressie speelt me parten. Vooral ’s ochtends voel ik me echt barslecht. Dat gevoel ebt wel deels weg naarmate de dag vordert, maar verdwijnen doet het niet. Het hangt ook samen met de weegschaal. Weeg ik minder, dan voel ik me beter. Weeg ik opeens veel, dan voel ik me slecht. Ik weet dat dit voor een buitenstaander moeilijk te begrijpen is, maar voor mij is het keiharde realiteit. Elke dag weer.

Wat de risico’s betreft: ik weet dat anorexia een van de dodelijkste psychische ziektes is en dat ik veel risico loop om ernstig ziek te worden. Zeker in coronatijden. Toch kan dat er mij niet toe aanzetten om voluit voor genezing te gaan. Hoe tegenstrijdig dat ook mag lijken.”

Heb je hulp gezocht? En hoe is dat verlopen?

“Ik heb in het verleden al ontelbare keren hulp gezocht: zowel ambulant als residentieel. Ik kan ze niet meer op een hand tellen, alle psychologen en diëtistes die de revue zijn gepasseerd. Ook ben ik verschillende keren opgenomen geweest. Zowel in gespecialiseerde eetstoornisklinieken als op de afdeling interne ziekten van verschillende algemene ziekenhuizen. Niet zelden heeft mijn leven aan een zijden draadje gehangen. Ondanks alle goeie bedoelingen van hulpverleners, heeft therapie nooit blijvend effect gehad. Het probleem is dat men te eenzijdig focust op het eetgedrag als oorzaak van het probleem. Eten is echter slechts een symptoom van een eetstoornis en de kunst is om de onderliggende oorzaak aan te pakken. Dat is bij mij nooit gebeurd, denk ik. Vandaar dat therapie nooit effect heeft gehad bij mij, althans niet blijvend.”

Wat zou je afraden?

“Doe niets waar je je niet goed bij voelt. Al is dat natuurlijk soms moeilijk in de praktijk. Soms moeten artsen en hulpverleners ook tegen je zin ingrijpen om letterlijk je leven te redden. Zo heb ik geregeld sondevoeding gekregen.

Als je echter een slecht gevoel hebt bij een bepaalde therapie, een bepaalde therapeut of arts, wees dan eerlijk en spreek erover met de hulpverlener in kwestie. Het brengt weinig aarde aan de dijk om jouw en zijn of haar tijd te verkwisten als je toch niet gelooft in de therapie of behandeling. Daar wordt niemand beter van.”

Tips en tricks en een stukje van je levenswijsheid?

“De belangrijkste tip die ik wil delen, is: als je voelt dat je eetgedrag dreigt te ontsporen, grijp dan tijdig in en praat erover. Ook als je iemand in je omgeving kent met symptomen van een eetstoornis, tracht hem of haar te overhalen in eerste instantie contact op te nemen met de huisarts. Een goed gesprek kan wonderen doen. Bovendien geldt dat hoe vroeger je ingrijpt, hoe groter de kans op blijvend herstel.

Nog een tip: ken je iemand in je omgeving met een eetstoornis of een andere psychische aandoening zoals een verslaving bijvoorbeeld, probeer dan verder te kijken dan je neus lang is. Die persoon is niet zijn of haar ziekte. Iedereen is uniek en elk individu heeft zijn of haar positieve en negatieve kanten. Koester die persoon, heb hem of haar lief zonder te (ver-) oordelen. Want dat is iets wat we vaak nog te vaak en te snel doen.

Tot slot een stukje levenswijsheid: omring jezelf met mensen die je positieve energie geven. En blijf bezig met de dingen waar je gelukkig van wordt en waar je voldoening uit haalt. Geef niet op. Hoe moeilijk of uitzichtloos de situatie ook lijkt. Je bent sterker dan je denkt!”

Welk verband zie jij tussen een eetstoornis en de rest van het boek ‘ontslaving’?

“Een eetstoornis is eigenlijk een soort verslaving. In mijn geval is het een verslaving aan niet eten of beter gezegd aan caloriearm eten. Terwijl de meeste mensen verslingerd zijn aan suiker- zout- of vetrijk eten, geeft niet eten of liever gezegd het zo lang mogelijk uitstellen van (caloriearm) eten mij wél een goed gevoel, dat jammer genoeg weer wegebt nadat ik gegeten heb. Dan blijft er alleen een gigantisch schuldgevoel over. Vroeger compenseerde ik het eten met overmatig bewegen, waardoor ik minder angst had om bij te komen. Nu compenseer ik niet meer en dus is de angst om bij te komen alleen maar groter geworden. Het is dus eigenlijk een vicieuze cirkel waarin je belandt, zoals bij elke verslaving.”

 

Wie is Karolien Selhorst?

Karolien Selhorst is freelance journaliste, copywriter, redacteur en vertaler voor diverse organisaties. Ze is ook hoofdredacteur van het tijdschrift ‘Lichtpunt’ van de vereniging AN-BN. In haar vrije tijd houdt ze van lezen, schilderen, tekenen en puzzelen.

Haar website: https://karolienselhorst.be/

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Ook interessant?