Home2019november (Page 3)

november 2019

Duurzame vrijheid Op grote doorbraak wordt nog steeds gewacht, Terwijl Afghanen zich een ongeluk rondsloffen, Na bommen met napalm en giftige springstoffen Chirurgisch wordt het volk doorwoeld en afgeslacht,   Ten prooi aan het belang van buitenlandse macht. We krijgen commentaar van hooggeleerde proffen. Zo weet je welke wapentuigen er ontploffen, Dan wel afg(h)aan!

Weggevallen Ja elke avond weer een mensenrechtenschending: Ellende op de treurbuis. Oorlog overal. De dood eist elke dag zijn wreed geweldgetal, Een verse tol in elke laatste nieuwsuitzending.   Een oud conflict barst uit tot weer een jongste wending, Een uitstorting van bloed en walg en zwarte gal, Zelfmoordterreur gaat vergezeld door droge

Firenze Nachtegaal Zij dwaalt met het lichtschoteltje voorbij de zieken, Gewonden en ontploften. Kandelaar en kaars Op zoek naar wondvuur of naar iets verbeterbaars. De oorlogsheelkunde beleeft zijn hoogste pieken.   De stank van ledematen die beginnen rieken . Veroordeeld is de voet, de tenen zien al paars. Het is er koud en

De zorg voor de vorm De oud-soldaat, gericht methodisch aan het koken Terwijl de ketel wenend aan het fluiten slaat En stoom in hete druppeldamp ontsnapt. Paraat Staat hij met theepot klaar. Het brood is aangebroken.   Hij smeert de boterhammen strak met brede stroken. Hij kijkt eens op de klok: het

Begraven held in eco-kist De kerkklok houdt de adem in. Stil vallen twisten. Daar vormt zich grauwe stoet op tocht naar dodenveld, Rond stof’lijk overschot, door naasten vergezeld. Het leger was er niet. Alsof ze het niet wisten.   Na lange doodstrijd heeft hij zich toch laten kisten. Door onzichtbare hand van

Oradour sur Glane Wat nog het meeste opvalt, zijn de naaimachines, Die brand weerstonden, de metalen rug gekromd. Verroest door weerinwerking, tooien ze verstomd Verkoolde huizen op, en zwijgende ruïnes.   Onhoorbaar is de weergalm van de krijgsbottines, Genaaid, gestikt de burgerschap en uitgegomd. Zinloos geweld dat nog niet echt is uitgegromd. Het zindert

Schilderij van Permeke Het landschap afgeleefd. Haar trekken afgestorven. Het Westhoekplatteland met boerin op het erf, Geschetst met granen in de hand op kippenwerf, In dikke lijnen op het schildersdoek gekorven.   De oorlog heeft de vrede lang genoeg bedorven. Door grijze morgenluchten drijft een paarse kerf, De horizon is als een scherf

Heldenmoedstraat Een straat in Jette is genoemd naar Heroïsme: De Heldenmoedstraat in een tussenstand van tijd, Herinnert aan de grote massa-sneuvelstrijd, Slachtoffers van agressie en van terrorisme,   Van nazi's en fascisten of van communisme, Hun beeld is afgeknaagd door tanden van de tijd. De Heldenmoedstraat is tot spijt van wie benijdt, Geen parel

Brussels lof Bekend niet enkel om zijn witloof en zijn spruitjes, Naast strips (het journalistje met de kleine kuif), Biedt Brussel schrijversfestivals een vette kluif, Gebraden met sjalot en geconfijte uitjes.   Verlaat de platgetreden paden, lieve luitjes Ga kijken naar het standbeeld van de Oorlogsduif Omsmeed door lover van olijf en wingerddruif En